My Dear Chris

All I know
Is that I'm lost
Whenever you go
All I know
Is that I love you so
So much that it hurts

  
نویسنده : ترنج ; ساعت ۱٢:٥۸ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۳٠ امرداد ۱۳٩۳
تگ ها :

2-3 AM

حس من نسبت به نتایج نتیجه ی متضادی حاصل کرده. اگه بخوام مثال بزنم مثل این آهنگ میمونه. تو لیریکسش دائما داره میگه happy endings gone forever more ولی ریتم آهنگ خیلی شادی آوره. انقد که انگار داره میگه this is the happy ending. منم که اعتقاد دارم زندگی آهنگ داره. یعنی اگه کسی ظاهرا داره بدون آهنگ میرقصه درواقع داره با آهنگ ِ زندگی میرقصه

. وقتی اول رتبه مو فهمیدم -که خیلی خوشحالم زودتر از اومدن کارنامه ها فهمیدم- هیچ آهنگی پخش نمیشد. صحنه زیادی رئال بود. بدترین رتبه تو آزمونهایی که امسال دادم بود. قطعا چیزی نبود که میخواستم. ولی بعد فکر کردم با توجه به من، شرایط و مسائل امسالم خیلی هم خوبه. و یواش یواش به این فکر کردم که بابا این رتبه ی خوبیه. وقتی خبرو گفتم و بقیه بهم تبریک گفتن حس بهتری داشتم و جزو معدود وقتهایی بود که مقبولیت برام حیاتی بود. شبکه های مجازی اینجور موقع ها به داد میرسن. چیزی که مهمه اینه که رشته ی مورد علاقه مو تو دانشگاه مورد نظر قبول شم. و فکر کنم که حتما بشم. مگر اینکه بدشانس ترین آدم شم.#over-thinking

ولی خب هنوز کامل ِ کامل هضم نشده. و میدونم یه عده ای که بیشتر در جریان بودن تو دلشون میدونن که این لیاقتم نبوده. ولی خب. این عدد چرا مهم شد؟ نباید باشه. بی معنیه. مهم رشته و علاقه ست. منتظرم که به زودی در مورد رتبه بگم I ran out of f--ks to give. درستشم همینه. فکر کردن به اینکه اگه اون مراقبه از یه ساعت زودتر نمیگفت بدین شاید رتبه م الان چندتا دونه فرق میکرد خیلی احمقانه ست. مملکت ِپاک کن ِ ماست دیگه. (پاککن لغت رمزی برای فوحشی هست که کیمیا میدونه و الان مطمئن نیستم که پرده های ادبم را در این پست کامل بدَرم یا نه)

تازه داره اصل کار شروع میشه. اینا همش یه برزخ زجرآور بود تا اصل قضیه شروع شه. من درحال حاضر اموشنالی آن استیبل هستم ولی خوبم. حتی سعی کردم با گربه سان سالسا برقصم.

چیزی که دعا میکردم واسش این بود که هممون راضی باشیم. رضایت از همچین قضیه ای اغراق شده ست ولی به دست میاد. چند ماه بد یه سریمون کامل راحت میشیم و چند ماه بعدش بقیمون. با هر نتیجه ای که داشتیم با واقعیت کنار میایم. چندسال بعد هم کسی دیگه واسش مهم نیست رتبه ت چنده و شاید من مثل بقیه نمره های مهمی که هیچ وقت یادم نمیمونه باید از کیمیا بپرسم که راستی رتبه من چند بود؟ 18؟20؟ و اون یادم بیاره که نه 19.

من امشب هم تو دعام میگم که همه کسایی که دوستشون دارم به آرزوهاشون برسن و خوشحال و سلامت باشن.

بیاین با آهنگ زندگی برقصیم؛ حتی بعد از سکانس های پر سکوت. حتی اگه لیریکس آهنگ خیلی هم عالی نباشه. تا وقتی با آهنگه آدم حال کنه کافیه.

  
نویسنده : ترنج ; ساعت ۱:٠۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۳ امرداد ۱۳٩۳
تگ ها :